IMG_1279

Pap

Toen ik van huis vertrok was je er nog. Ik had je onderweg kunnen bellen, en dan had je opgenomen met: ‘Ha dochter.’ Toen ik bij je kwam, glimlachte je, maar je ogen waren moe. ‘s Nachts deed je stiekem je deur dicht, omdat je bang was dat ik anders niet zou slapen. Ik sleepte mijn matras naar beneden, zodat je je over mij geen zorgen hoefde te maken. We hadden nog één echt gesprek in de dagen die volgden. Jij en je meiden. We zeiden alles wat gezegd moest worden. De uren daarna praatte ik nog tegen je, in de hoop dat je me zou horen. Minuten voordat je stilletjes vertrok, vroeg ik je of je opa en oma al zag.
‘Ga maar naar ze toe’, fluisterde ik. Mijn hand zonder handschoen op de jouwe. In de trein naar huis kon ik je niet meer bellen. Ik wist dat ik terug moest naar een wereld die beheerst wordt door tijd. Maar op dat moment wilde ik nog even blijven waar jij was. Ook nu raken mijn voeten de grond soms niet. Ik sluit mijn ogen en verdwijn naar waar jij bent. Daar waar tijd niet bestaat en waar ik je stem nog helder hoor klinken. Daar waar mijn hand de jouwe nog vindt.

Reageer

IMG_9424

Kwijt

Hij staat op een marktje in de zon. Voor hem liggen zijn platen, die ik allemaal heb. Hoe komt hij hier? En waar zijn we? Met uitgestoken armen komt hij naar me toe. Zijn glimlach is door de jaren heen niet veranderd.

“Wat fijn je weer te zien!”

Hij drukt me tegen zich aan en even vergeet ik dat ik niet weet welk land dit is. Ik vertel hem dat ik mijn hond kwijt ben. Een zwarte retriever, zo eentje die we vroeger thuis ook hadden. Hij slaat zijn arm om mijn schouder en neemt me mee. We lopen door woonwijken, langs grasvelden en over zandpaden. Mijn hond zie ik niet. We komen bij een oud kasteeltje. In een kleine zaal staat alles klaar voor zijn optreden. Mensen zitten dicht tegen elkaar aan op grote banken. Hij brengt me naar een plekje vooraan. Vrienden komen binnen en vragen lachend waar ik was. Ik denk aan mijn hond, die de nacht alleen zal doorbrengen. Morgen zal ik hem weer gaan zoeken. Ik weet niet of hij echt bestaat. De eerste noten klinken. Ik word wakker van een streepje zonlicht op mijn gezicht, een pluchen hond tegen me aan geklemd.

Reageer




Abonneren

Ontvang een bericht als er een nieuw verhaal geplaatst is.