IMG_8068

Gif

‘Het is niet makkelijk om ruzie met jou te krijgen’, zegt hij lachend.
‘Je weet toch wat ze zeggen. Boosheid is zelf gif drinken en hopen dat de ander dood neervalt.’ Ik ken de smaak van het gif. Hij weet niet hoeveel ik heb geschreeuwd om te krijgen wat er niet was of er niet kon zijn. Gesmeekt om de liefde die ik mezelf niet kon geven. Gevochten om gezien te worden en geworsteld om te accepteren wat ik eigenlijk niet wilde. Tot de dag dat het geschreeuw in mijn hoofd elk ander geluid overstemde en ik niet anders kon dan me overgeven aan de leegte die alleen ikzelf kon vullen. Dat ik niet schreeuw betekent niet dat ik niet vecht. Voor mezelf, voor hem. Vechten is nu elke dag opnieuw kiezen om het gif niet meer te drinken. Accepteren wat er is, niet willen wat er niet kan zijn. Niets persoonlijk nemen, want het gaat zelden over mij. Weglopen van dat wat niet voor mij bedoeld is en koesteren wat me lief is. Liefhebben, onvoorwaardelijk. Ik vecht meer dan ooit tevoren. Niet langer met gif, maar met liefde.

  1. Dominique zegt:

    De declamatie van dit gedicht in de Colette-winkel raakte een snaar bij mij. Dankjewel ! En wees niet bang om te zingen, je bent perfect!

Reageer

IMG_7493

Te groot

Het is een avond die te groot is voor mijn lijf. Het dunne laagje dat me bij elkaar houdt begint kleine scheurtjes te vertonen. Er zijn mensen die hun hart aan de buitenkant dragen, zichtbaar voor iedereen. Ze zijn kwetsbaar in hun schoonheid, breekbaar in hun openheid. Vanavond staat een van deze mensen voor me. Hij zingt alsof hij de wereld wil omarmen en daarmee zichzelf. Als hij even later ook mij omarmt, voel ik de broosheid onder mijn licht gebarsten laagje. Ik zie wie ik wil zijn, voel wie ik ben onder dat laatste stukje bescherming. Ik denk aan het afscheid twee dagen eerder van een man die de wereld met zijn woorden wilde omarmen. Iemand die ik niet vaak zag, maar wiens soms wat onhandige openheid en oprechte warmte mij elke keer weer ontroerden. Een man die stukje bij beetje uit zijn eigen hoofd verdween en tenslotte uit zijn eens zo sterke lijf. Vanavond huil ik om de schoonheid van de kwetsbaren, de breekbaarheid van zij die de wereld willen omarmen. Mijn lijf is te klein, de avond te groot. De scheurtjes blijven. Tot ik besluit dat ook mijn hart gezien mag worden.

  1. Wat mooi, Diann attendeerde me op je blog! 💞👌🏽💞

Reageer




Abonneren

Ontvang een bericht als er een nieuw verhaal geplaatst is.