IMG_1158

Taart

Hij wijst naar de taart.
‘Jij mag kiezen.’
De keuze is snel gemaakt. Ik denk er niet over na en antwoord zonder aarzeling. Ik zou me kunnen afvragen wat hij het liefste wil, maar als we delen wil ik er zelf ook van genieten. En ik weet heel goed wat ik wil. Het wordt worteltaart, met twee vorkjes. Hij glimlacht.
‘Ik hoef niet te kiezen. Ik laat jou gewoon kiezen wat ik zelf al wilde.’
Het laatste hapje is voor mij.

Reageer

600_3070

Touw

Het monster is terug. Het staart me aan vanonder een deken. Dezelfde deken waarin ik het vier jaar geleden heb toegestopt. Lekker warm, met de belofte dat het me af en toe mag opzoeken. Dan drinken we samen wat, praten over hoe het was. We lachen om de afkeer die we voor elkaar voelden, de gevechten die we voerden. Die keer dat het monster won en ik niet meer opstond. Hoe ik mezelf beloofde het gevecht niet meer aan te gaan. We leerden om met elkaar te leven, voor elkaar te zorgen. Nu kijkt het me bezorgd aan. Het voelt mijn afkeer langzaam binnensijpelen. Door mijn armen naar mijn vingers en via mijn romp naar mijn tenen, tot het door mijn huid naar buiten wil. Pijn. Mijn vuist raakt het monster.
‘Je houdt me gevangen, ik haat je!’
Ik sla nog een keer. Het monster glimlacht. Het weet dat ik zelf het touw geknoopt heb dat me vasthoudt. Dat het knelt, omdat ik eraan blijf trekken. Ik weet het ook. Ik haal nog een laatste keer uit. Dan pak ik de schaar die al die tijd naast me lag. Ik adem uit en knip.

Foto: Alex Schröder

Reageer




Abonneren

Ontvang een bericht als er een nieuw verhaal geplaatst is.