IMG_9491

Leraar

Mijn hoofd tolt. Flashbacks naar de kraamtijd. Niet gedoucht, niet gegeten, muren die op me afkomen en een klein wezentje dat op me rekent. Ik moet dit goed doen. Overal liggen zakjes, doekjes, snoepjes. In een tas zit alles wat ik nodig heb om snel naar buiten te kunnen. Mijn lijf doet pijn, mijn hoofd bonst. Vechten of vluchten, maar waar naartoe? Regels, adviezen, schema’s die niet lijken te passen. Na twee dagen is mijn zorgvuldig opgebouwde balans volledig zoek. Ik kan het niet, ik wil het niet. En dan de verlossende woorden aan de telefoon: laat het gaan. Een commando dat ik begrijp, want ik heb het jaren geoefend. Ik adem uit en laat los. Daar gaan we. Steeds hetzelfde kleine stukje. Eerst op de trap zitten, dan pas lopen. Ze kijkt, luistert, snuffelt, leert. Zij geeft het tempo, ik de veiligheid en structuur. Ik let op haar, zij op mij. Samen vinden we een ritme. We ademen uit. Vanaf haar kussen kijkt ze me die avond aan. Ik zie haar denken: het geeft niet, ik ben een geduldige leraar.

  1. Thijs zegt:

    En zij is jouw leraar, toch? Leuk!

Reageer

IMG_8068

Gif

‘Het is niet makkelijk om ruzie met jou te krijgen’, zegt hij lachend.
‘Je weet toch wat ze zeggen. Boosheid is zelf gif drinken en hopen dat de ander dood neervalt.’ Ik ken de smaak van het gif. Hij weet niet hoeveel ik heb geschreeuwd om te krijgen wat er niet was of er niet kon zijn. Gesmeekt om de liefde die ik mezelf niet kon geven. Gevochten om gezien te worden en geworsteld om te accepteren wat ik eigenlijk niet wilde. Tot de dag dat het geschreeuw in mijn hoofd elk ander geluid overstemde en ik niet anders kon dan me overgeven aan de leegte die alleen ikzelf kon vullen. Dat ik niet schreeuw betekent niet dat ik niet vecht. Voor mezelf, voor hem. Vechten is nu elke dag opnieuw kiezen om het gif niet meer te drinken. Accepteren wat er is, niet willen wat er niet kan zijn. Niets persoonlijk nemen, want het gaat zelden over mij. Weglopen van dat wat niet voor mij bedoeld is en koesteren wat me lief is. Liefhebben, onvoorwaardelijk. Ik vecht meer dan ooit tevoren. Niet langer met gif, maar met liefde.

  1. Dominique zegt:

    De declamatie van dit gedicht in de Colette-winkel raakte een snaar bij mij. Dankjewel ! En wees niet bang om te zingen, je bent perfect!

Reageer




Abonneren

Ontvang een bericht als er een nieuw verhaal geplaatst is.