IMG_4742

Beest

Ik ben een wild beest. Een beest dat uit een kooi wil ontsnappen. Ik loop door het huis, ga zitten, sta weer op. Ik open alle ramen maar krijg geen lucht. Mijn hoofd is een plek waar ik niet wil zijn. Ik wil schreeuwen, rennen, verdwijnen. Niet meer in dit lijf zijn dat met pijn om aandacht roept. Elk geluid klinkt oorverdovend.
Ik doe de gordijnen dicht, zet de tv aan en start de video. Beelden die ik niet eerder heb gezien, maandenlang heb ontweken. De wade waarin we hem die ochtend wikkelden, de bloemen die nog dagenlang het huis zouden vullen, zijn foto bij zijn voeten, mijn hoofd op mijn moeders schouder. Ik huil, een uur, anderhalf. Tranen die geduldig gewacht hebben. Langzaam veranderen ze de leegte in ruimte. Ruimte die opnieuw gevuld mag worden. Ik denk aan de laatste woorden die ik tegen hem fluisterde: “Vanaf hier zal ik het wel overnemen.”
“Jij bent sterk”, had hij een paar weken eerder nog tegen me gezegd. Ik hoop dat hij gelijk had. Ik was mijn gezicht en kijk in de spiegel. Het beest is verdwenen. Ik zie mezelf.

Reageer

IMG_1279

Pap

Toen ik van huis vertrok was je er nog. Ik had je onderweg kunnen bellen, en dan had je opgenomen met: ‘Ha dochter.’ Toen ik bij je kwam, glimlachte je, maar je ogen waren moe. ‘s Nachts deed je stiekem je deur dicht, omdat je bang was dat ik anders niet zou slapen. Ik sleepte mijn matras naar beneden, zodat je je over mij geen zorgen hoefde te maken. We hadden nog één echt gesprek in de dagen die volgden. Jij en je meiden. We zeiden alles wat gezegd moest worden. De uren daarna praatte ik nog tegen je, in de hoop dat je me zou horen. Minuten voordat je stilletjes vertrok, vroeg ik je of je opa en oma al zag.
‘Ga maar naar ze toe’, fluisterde ik. Mijn hand zonder handschoen op de jouwe. In de trein naar huis kon ik je niet meer bellen. Ik wist dat ik terug moest naar een wereld die beheerst wordt door tijd. Maar op dat moment wilde ik nog even blijven waar jij was. Ook nu raken mijn voeten de grond soms niet. Ik sluit mijn ogen en verdwijn naar waar jij bent. Daar waar tijd niet bestaat en waar ik je stem nog helder hoor klinken. Daar waar mijn hand de jouwe nog vindt.

Reageer




Abonneren

Ontvang een bericht als er een nieuw verhaal geplaatst is.